استفاده از فیلم اشعه ایکس-و تعریف خواص آن نیاز به درک کاملی از حساسیت سنجی دارد. حساسیت سنجی خواص عکاسی فیلم و روش های اندازه گیری این خواص را مطالعه می کند. تحت شرایط کاملاً تعریف شده، چگالی (یا تاریکی) یک لایه عکاسی به نوردهی بستگی دارد. قرار گرفتن در معرض ترکیبی از دوز تشعشعی است که به امولسیون برخورد می کند، یعنی شدت (نماد I) و زمان قرار گرفتن (نماد t). در حساسیت سنجی، رابطه بین نوردهی و چگالی (It) به شکل منحنی های مشخصه یا منحنی های چگالی سنجی نشان داده می شود.
چگالی نوری: هنگامی که فیلم عکاسی بر روی یک صفحه روشن قرار می گیرد و مشاهده می شود، به نظر می رسد تصویر شامل مناطقی با روشنایی متفاوت است، بسته به چگالی نوری محلی (تعداد دانه های نقره) امولسیون توسعه یافته. چگالی (D) به عنوان لگاریتم به پایه 10 نسبت نور فرودی، Io، به نوری که از طریق فیلم منتقل می شود، تعریف می شود، بنابراین: D=log (Io/It). چگالی با استفاده از چگالی سنج اندازه گیری می شود، همانطور که در بخش زیر توضیح داده شده است. آزمایش تشعشع صنعتی روی فیلم معمولی محدوده چگالی 0 تا 4 را پوشش می دهد که مربوط به ضریب 10000 است.
کنتراست: کنتراست تصویر به عنوان روشنایی نسبی بین تصویر و پس زمینه مجاور تعریف می شود.
کنتراست بین دو چگالی D1 و D2 روی فیلم اشعه ایکس، تفاوت در چگالی بین آنها است و اغلب به عنوان "کنتراست رادیولوژیکی" نامیده می شود.
کنتراست فیلم یا کنتراست امولسیونی یک اصطلاح نسبتا مبهم است که کنتراست کلی ذاتی یک فیلم خاص را توصیف می کند. هنگامی که یک نوع امولسیون بیشترین کنتراست تصویر را نشان می دهد، فیلم "کنتراست بالا" یا "سخت" نامیده می شود. برای اندازهگیری کنتراست فیلم، از اصطلاح «شیب فیلم» با نماد GD استفاده میشود. پسوند D نشان دهنده چگالی است که G در آن اندازه گیری می شود.